Ήμουν έξω και περίπου στην ανατολική Ατλάντα, όπου έχουν ξοδέψει περισσότερο χρόνο τον τελευταίο καιρό, στα μπαρ και στα εστιατόρια και rock shows, με τους νεότερους φίλους μου. Συνέχισαν για τη νύχτα και κουρασμένος, προεμμηνοπαυσιακές με επικεφαλής το σπίτι. Δεν μπορώ να συμβαδίσει μαζί τους, αλλά προσπαθώ πεισματικά για τις happy hours, πρώτα ποτά τους και ανώτερος πολίτης μου είναι ιδιαίτερο, αλλά στη συνέχεια, λίγο είμαι μακριά στο κρεβάτι μου. Αυτό το βράδυ έμεινα αχαρακτήριστα αργά (αλλά νωρίς για όλους τους άλλους), για να αποχαιρετήσει την αγαπημένη νεαρό φίλο Ben μου. Εάν επρόκειτο να έχουν ένα γιο, είχα την επιθυμία που θα είναι ακριβώς όπως Ben. Είναι ό, τι θέλω σε απογόνους, και στη συνέχεια κάποιες.

Πλήρωσα κρυφά το νομοσχέδιο και άφησε στους αγαπημένους μου φίλους για την αγαπημένη Fire Kindle μου. Στο δρόμο μου έξω από το πάρκινγκ, εγώ οδήγησα από ένα μεγάλο πλήθος των νέων ανδρών, πίνετε με σύνεση και να επιβραδύνει την Whynattes και Gatorade, όπως ορισμένες δραστηριότητες και το αλκοόλ δεν αναμειγνύεται καλά. Ξέρω ότι αυτό για ένα γεγονός, πραγματικά τρελά και βαθιά. Πολύ βαθιά.

Είχαν στέκεται στο δρόμο μπροστά από τα ευρέως άνοιξε τις πόρτες του γκαράζ μοτοσικλέτας, φλύαρος και εκδηλωτικός. Αιωρούνταν γύρω από εντυπωσιακές, επιδέξια και περίπλοκα προσαρμοσμένη ποδήλατα τους, ψιλοκομμένο δύο θαύματα τροχών αστραφτερά με χρώμιο και βαριά κατασκευάστηκαν μετά σωλήνες της αγοράς, που πίσω μείωσε και κόπο μαστίγιο ραμμένες καθίσματα σόλο, φλεγόμενα δεξαμενές φυστίκι στην κορυφή σασί που είχαν είτε τις μονές διαρθρωτικές νεο- φουτουριστικό σωλήνωση Ducati ή τα περιποιημένα κότσια racer café της BSA ή Triumph ή το Norton.

Έκτακτη μηχανές έγειρε sidestands τους, χαριτωμένα παιδιά σε φθαρμένα δέρματα τους γύρω τους, κράνη μπολ πουτίγκας (ανασφαλείς και άχρηστη, αλλά χαριτωμένο ως κόλαση - πάνε για τα full face κράνη, σας παρακαλώ, και να κρατήσει αυτά τα μπολ πουτίγκας για φωτογραφίες cuz ότι είναι δροσερό ) επισφαλώς κρέμεται στο τιμόνι από υποσάγωνα - αυτά είναι μερικά από τα αγαπημένα μου πράγματα.

Κάθε ποδήλατο κοπεί μια δραματική bella figura, όπως κάθε ήταν λίγο φαντασία, τέρας ενός Φρανκενστάιν κατασκευασμένο από σίδηρο και χάλυβα, που χτίστηκε για τον άνεμο, εξ ολοκλήρου εκπρόσωπος του ιδιοκτήτη του, οι μόνοι περιορισμοί είναι τα όρια των βασικών μηχανικών και τον κίνδυνο της επιτήδειος φαντασίας . Είχαν συγκολλούνται μεταξύ τους τα μέρη των μοτοσικλετών που αγαπούσαν, δημιουργώντας τα ποδήλατα καθένα τη δική τους εικόνα. Ήταν ο άνθρωπος παίζει τον Θεό μέσω μηχανικής μοτοσικλέτας, και σε αυτό, η έβδομη ημέρα, ξεκούραστα.

Αυτό ήταν ένα σχετικά ήσυχο συγκέντρωση, δεδομένου ότι ήταν ακόμα αρκετά νωρίς, και ήταν όλοι μάλλον nerdy gearheads ούτως ή άλλως, καθώς δεν υπήρχαν κορίτσια στην όραση. Ο δυνατός hip-hop έχω πάντα συνδέονται με ανατολικά μέρη Ατλάντα ήταν υποτονική, έτσι ώστε να μπορεί να συνεχίσει να συνομιλεί με τις μοτοσικλέτες τους, τι πήγε στραβά με αυτούς, τι πήγε καλά, τι θα μπορούσατε να κάνετε, ό, τι δεν μπορούσε να κάνει, ό, τι ήταν σχεδιάζουν να κάνουν, όπου αγόρασε τα μέρη, που τους έδωσε καλές ευκαιρίες, που τους άρπαξαν off - τότε πιο πανηγυρικά - που πήγε κάτω, και που σχεδόν έκανε. Αγαθό χιούμορ αγχόνη και ταπεινός σεβασμό για τον Χάρο και ο κλωβός οδήγησης (αυτοκινήτων) μπροστά σας απροσδόκητα στρίβοντας αριστερά, ο όλεθρος όλων αυτών που οδηγούν, και αυτό που είναι (ή πρέπει να είναι) Παρακολουθώντας συνεχώς για την, ιστορικά και σήμερα.

Σταμάτησα το αυτοκίνητο μου και κύλησε τα παράθυρα μου για να χαζέψει στα πρόστιμο, πρόστιμο μοτοσικλέτες. Αυτό προκάλεσε κάποια περιέργεια με τα παιδιά, και έσκασε το κεφάλι τους στο αυτοκίνητό μου για να με καλέσει στο κόμμα τους. Ήταν σαφές ότι δεν επρόκειτο σπίτι σύντομα.

Θα ελέγχονται και ζήτησε μετά από όλα τα ποδήλατα, και ήταν πρόθυμοι να μοιραστούν τις τεράστιες γνώσεις μοτοσικλέτα τους μαζί μου, τη σοφία πέρασε κάτω, πολυταξιδεμένος σε νέους ποδηλάτης. Τους είπα για το 1966 Honda Dream 305 μου, αλλά είχαν καταλάβει ακόμα στο γκαράζ τους, και ήταν όλα πάρα πολύ μικρά για να τους θυμούνται όταν χτυπήσει πρώτα την αγορά. Ανέφερα επικείμενη Sportster μου Harley, και έγινε ακόμα πιο έντονο και λαμπρά ενθουσιώδης. Σε γενικές γραμμές, Harleys, Ducatis και τα vintage βρετανική ποδήλατα ήταν ό, τι ήταν σε. Μιλήσαμε εκτενώς για το Iron 883 και σαράντα οκτώ και εβδομήντα δύο και SuperLow σαν να ήταν φίλοι που είχαν κοινό. Θα αναπολεί για το περίφημο συμπλέκτη αυτοκτονίας σε Harley-Davidson δεξαμενές αερίου χτίστηκε το 1930 και ρώτησα αν είχα διαβάσει το βιβλίο για την Vincent στον αχυρώνα.

Θα μου παρακάλεσε να οδηγούν με το Honda τελειώσει σύντομα, και ότι προσαρμοσμένη και ψιλοκομμένο και σταθερά τα πάντα, ανεξάρτητα από το έτος, μάρκα και το μοντέλο. Θα μπορούσαν να αγοράσουν τα μέρη σε απευθείας σύνδεση και να τους φέρει μέσα και θα εργάζονται σε αυτό. Είχαν αλλάξει το πετρέλαιο και να συντονιστείτε και να προσθέσετε αξεσουάρ. Ό, τι χρειάζεται, ήθελε, λαχταρούσε, θα ήθελα να είναι περισσότερο από ευτυχής να υποχρεώσει εμένα. Αγαπούσαν ποδήλατα, και ήταν ακόμα καλά με σκούτερ πάρα πολύ, η οποία με τη hipster Ατλάντα είναι η διαδρομή της επιλογής. Είναι Mod όπως Brighton εδώ. Δεν περίμενα ότι, είναι μια υπεύθυνη και γεννήθηκε Rocker τον εαυτό μου, μέχρι το κόκαλο. Έχω υπογράψει ένα αυτόγραφο. Πήρα έναν αριθμό τηλεφώνου. Υποσχέθηκα ότι θα επιστρέψει. Θα το κάνω. Το ξέρω αυτό.

Ένα αγόρι ήταν εξαιρετικά ερωτύλος, και με παρακάλεσε να έρθει στο σπίτι μαζί του. Δεν το έκανα, για ακόμη κι αν μιλήσουν και να περπατήσουν με μεγάλη καυχηθεί και έπαρση, είμαι πραγματικά μιλήσει για, και έτσι εγώ δεν πάω πουθενά πια με τα αγόρια ή κάποιος ειλικρινά. Είχα φτάσει το χέρι μου για να αγγίξει το πρόσωπό του, όμορφη σαν κοριτσιού, αψεγάδιαστο δέρμα του λεία ενάντια χέρια τραχιά, ροζιασμένα μουσικός μου. Ζήτησα από την ηλικία του και είπε αμυντικά, "21 ......". Έριξα το κεφάλι μου πίσω και whinnied σαν ένα άλογο και στη συνέχεια είπε ήσυχα, «να είστε προσεκτικοί σχετικά με το ποδήλατο. Μην το χάλι αυτό το όμορφο πρόσωπο "Κούνησε το κεφάλι πανηγυρικά, στη συνέχεια, μετά από μια ουσιαστική παύση είπε ξεκάθαρα. -

«Λοιπόν ... να είστε προσεκτικοί πάρα πολύ. Επειδή είσαι όμορφη. Τόσο όμορφη. Ελάτε να μείνετε ένα λεπτό μαζί μου. Φέρτε ότι η ομορφιά εδώ, δίπλα μου. Έλα. Παρακαλώ. Παρακαλώ; "

AH. ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ. Είναι απολύτως πανέμορφο. Τι μια μεγάλη στιγμή να είναι ζωντανός και να είναι μου τώρα.

Θέλω να δω αυτό το παιδί στο Vintage ράλι ποδήλατο για τα επόμενα χρόνια. Θέλω να παρακολουθήσετε τα μαλλιά του, πάει γκρι και λεπτές γραμμές αρχίζουν να εμφανίζονται γύρω από το πρόσωπο του μωρού του. Θέλω να κύμα σε αυτόν για την καταπληκτική και δυνατά custom μοτοσικλέτα του από ξεχαρβαλωμένος εκλεκτής άτι μου, καθώς περνάμε ο ένας τον άλλο για Ευκλείδη. Ίσως θα μπορούσαμε να επανεξετάσουμε αυτή την αμοιβαία έλξη όταν είμαι στα 60 μου και τώρα είναι στα 40 του, όταν η διαφορά ηλικίας μας δεν θα εγείρει, όπως πολλά φρύδια. αυτό είναι ένα ωραίο πράγμα για να εξετάσει. Είπα αντίο και εμπνεύστηκαν ένα λαμπερό φως γύρω του, να τον προστατέψει όσο καλύτερα μπορούσα.

Γλυκό νεαρό ξένο, να είναι καλά. Ride ασφαλή. Ας συναντηθούμε και πάλι, αργά και αργότερα. Επιτρέψτε μου να είμαι μάρτυρας μέρες σας, μήνες, χρόνια, καθώς ο ήλιος γυρίζει γύρω σας, καθώς ο χρόνος που χρειάζεται από αγόρι σε άντρα στο γέροντα. Ανυπομονώ για αυτό.

Νομίζω ότι η πλειοψηφία των λαών θα αναλάβει μιλούσα για λευκά παιδιά, που τρέχουν και να κατέχουν το μεγαλύτερο μέρος αυτό που γνωρίζουμε ως το εμπόριο μοτοσικλετών. Όντας ένας ποδηλάτης είναι να είναι μια μειοψηφία μέσα και εις το ίδιο, και συχνά υπάρχει μια σιωπηρή όριο στο πόσο πολλές μειονοτικές ταυτότητες θα έχουν τη δυνατότητα να διεκδικήσουν. Οι λάτρεις της μοτοσικλέτας γνώρισα ήταν όλοι African American, νεότεροι από μένα, και φυσικά, ήξερε τον τρόπο τους γύρω από τα ποδήλατα πολύ καλύτερα από μένα. Αγώνας στην ιππασία δεν έχει συζητηθεί ευρέως, ίσως επειδή, όπως πάντα, θεωρείται η επαρχία των λευκών ανδρών, αλλά ξέρω ότι αυτό δεν είναι εντελώς αλήθεια. ζούμε απόδειξη για αυτό, και κρατάμε την γυαλιστερή πλευρά για όσο χρονικό διάστημα μπορούμε.

Η ιστορία της μοτοσικλέτας είχε αλλάξει για πάντα από Cliff Vaughs και Ben Hardy, Μαύρο άνδρες που φαντάστηκε στη συνέχεια να κατασκευαστεί τα ελικόπτερα αριστούργημα από την εικονική ταινία "Easy Rider" - μιλάμε για τους τυπάδες που πραγματοποίησε το όνειρο της ελικόπτερο - ακόμη τη διαρκή κληρονομιά και τη γνώση των mainstream κουλτούρα ποδηλάτης στην Αμερική δεν τα περιλαμβάνει. Γιατί να μην είναι Vaughs και Hardy ονόματα των νοικοκυριών; Γιατί πρέπει να αγώνα τόσο συχνά μεταμφίεση και να συγκαλύψουν λάμψη; Γιατί αισθάνομαι ότι θα ζητήσει από αυτήν την ερώτηση μέχρι το τέλος των ημερών μου και ποτέ να απαντηθούν με ειλικρίνεια; Ίσως είναι ταυτόχρονα ελάττωμα μου και εξοικονόμηση χάριτος - Ζητώ από τα πράγματα πάρα πολύ άμεσα.

Στη Γεωργία, το 70% όλων των θανάτων μοτοσικλέτας είναι μικρά αφροαμερικάνων άνδρες, η οποία είναι φοβερή και βαθιά, επειδή δεν αποτελούν το 70% του συνόλου των αναβατών, όχι κατά διάνοια. Θάνατος από ποδήλατο είναι πάντα δυνατή, καθώς ο δρόμος και τα ρίγη του είναι μια ίση αντιτορπιλικό ευκαιρία, αλλά η φυλετική διαφορά εδώ αρρωσταίνει και με φοβίζει.

Στο νότο, φυλετικές διαφορές είναι κατάφωρα πιο εμφανής από ό, τι σε άλλα μέρη που έχω ζήσει, αλλά σε ένα απρόσμενο τρόπο. Αυτό που έχω παρατηρήσει, είναι μια σχετικά νέα και αφελής νότιο, είναι ότι υπάρχουν πολύ πιο διαφυλετικός σύνδεσμοι, πολύ πιο διαφυλετικές φιλίες, πολύ πιο φυλετική αρμονία σε γενικές γραμμές εδώ, σοβαρά πάνω από το Λος Άντζελες, το οποίο θα μπορούσε να ανταγωνιστεί '80 απαρτχάιντ στη διχασμένη- by-αυτοκινητόδρομους αστικό τοπίο, αλλά ο αγώνας στο νότο αναφέρεται επίσης περισσότερο, παρατήρησε περισσότερο, συζητήθηκε και αποσυντίθενται περισσότερο, και όχι πάντα με τον καλύτερο φως.

Όντας του χρώματος και ζουν στο νότο είναι να ξέρετε ότι θεωρούνται ως διαφορετικές, άλλα, outsider. Αγώνας είναι αναπόφευκτη εδώ, πιθανώς λόγω της ιστορίας, τα αστέρια και τα μπαρ και να πετάει σε ορισμένες περιοχές, και ίσως ο καιρός πάρα πολύ. Δεν μπορείτε να συσσωρεύσει επάνω. Είναι ζεστό. Ο καθένας βόλτες χωρίς μανίκια. Βλέπουν το χρώμα σας έρχονται από μακριά. Υπάρχει μια ενοχλητική ειλικρίνεια εγγενής στη γη. Οι λαοί μιλάμε μόνο για τα πράγματα όπως είναι. Οι άνθρωποι έρχονται σε διαφορετικά χρώματα. Παίρνουν αντιμετωπίζονται σύμφωνα με το χρώμα τους. Δεν είναι πάντα άσχημα, αλλά υπάρχει μια διαφορά. Υπάρχει πάντα μια διαφορά.

Η προκατάληψη δεν είναι αυτό που θα περιμένατε. Υπάρχει μια ενδιαφέρουσα αποδοχή της φυλής εδώ, και η ιδέα ότι ναι, δεν είναι το ίδιο, αλλά πρέπει να ζούμε στην ίδια θέση, οπότε ας πραγματικά να πάμε για αυτό και να ζήσουν μαζί. Ας παντρευτούν και να έχουν biracial παιδιά και παρέα με ανθρώπους που δεν είναι το ίδιο γιατί ποιος άλλος θα έχουμε παντρευτεί και έχουν παιδιά με και να γίνουν φίλοι με; Πρέπει να πάρει μαζί γιατί είμαστε όλοι έχουμε.

Υπάρχει ένα ενδεχόμενο και το αμετάκλητο του στις φυλετικές διαιρέσεις στο νότο, διότι σε γενικές γραμμές, νότιοι μην αφήνετε φυλετικές διαιρέσεις τους πάρει με τον τρόπο της ζωής τους. Δεν αφήνετε τις φυλετικές διαιρέσεις χωρίζουν. Δεν τους αγνοήσει, όπως κάνουν στο Λος Άντζελες ή το Λονδίνο, απόκρυψη το χρώμα του δέρματος, με πατίνα της αφάνειας, όπου το λιγότερο άσπρο έχετε, το λιγότερο που έχουν δει.

Νότιοι δεν προσποιούνται ότι ο ρατσισμός δεν είναι πραγματική, ή ότι είναι μετά το ρατσισμό, το οποίο είναι το πιο γελοίο ψέμα απ 'όλα. Ο ρατσισμός είναι νεκρός πραγματικά στο νότο, επώδυνη και ενοχλητική, δεδομένου ότι είναι παντού, αλλά είναι επίσης περίεργο ασήμαντο, γιατί κανείς δεν αφήνει να τους σταματήσει από το να έχουν ένα καλό παλιό χρόνο και αγάπη ο ένας στον άλλο. Γι 'αυτό το είδος της ταιριάζει σε κάτω από το νότο. Ταξινόμηση της.

Θα ταιριάζει με τις αφρικανικές αμερικανικές ποδηλάτες, και καταλαβαίνω όλα αυτά πολύ καλά. Είμαι άρρωστος να καθορίζεται από αυτό το δέρμα, την ταυτότητά τους, αυτές τις υποθέσεις των άλλων. Το ποδήλατο θέτει με δωρεάν. Σε στροφές, κανείς δεν βλέπει τον αγώνα μου. Με ένα full face κράνος και εξοπλισμού αναβάτη για δύο τροχούς να περιστρέφονται κάτω από σας όσο πιο γρήγορα τους τροχούς μπορεί να πάει, δεν υπάρχει χρώμα εκτός από το θόλωμα των γραμμών ζωγραφισμένα στο δρόμο, το οποίο θα πρέπει να παρακολουθήσουν, μαζί με τα πάντα στον ορίζοντα, και προσεκτικά, ή αλλιώς το μόνο που θα δείτε είναι το κόκκινο, το αίμα σας στην άσφαλτο, και ότι το μόνο που θα δείτε σύντομα, πριν σβήνει τα πάντα σε μαύρο.

Από το ποδήλατο αισθάνομαι ανίκητος, ισχυρό, με τίτλο - τολμώ να πω - άσπρο. Όταν οδηγώ το ποδήλατό μου, νιώθω ό, τι φαντάζομαι ένας πλούσιος λευκός άνθρωπος αισθάνεται, όπως το περίφημο Atlantan, Τεντ Τέρνερ ο ίδιος, όπως και αυτός είναι ο κόσμος μου, και είμαι αυτό που βλέπετε από Harley μου, αν η αλυσίδα να μην σπάσει. Δεν μπορείτε να πιστεύετε ό, τι μια βιασύνη είναι. Δεν είναι δυνατόν να το εξηγήσω σε κάποιον που δεν παίρνει τη συνεχή υπενθύμιση της ανισότητας ότι η φυλή αντιπροσωπεύει. Τι μπορώ να πω; Ιππασία μοτοσικλέτες με κάνει να νιώθω πραγματικά. Με κάνει να νιώθω σαν να ήμουν πάντα έπρεπε να αισθάνονται. Για μια στιγμή, αυτό με κάνει να αισθάνομαι σαν εσάς.

Είμαι παρακαλώντας όλους τους ποδηλάτες, ιδιαίτερα τους ποδηλάτες του χρώματος για να οδηγούν με ασφάλεια. Παρακολουθήστε το δρόμο. Προσέξτε τον εαυτό σας. Προσέξτε για τον άλλον. Ας ζήσουμε να οδηγούν ακόμη ημέρα. Υπάρχει ένα ρητό, "Ride όπως σας το έκλεψε». Δεν θέλω να υιοθετήσουν αυτό για εμάς. Είναι πάρα πολύ φορτωμένο από μια δήλωση. Υπάρχει πάρα πολύ στερεότυπα και ο ρατσισμός συμμετέχουν σε αυτό να μπει εδώ. Ας το αλλάξετε επάνω. Ας βόλτα σαν το δικό μας το δρόμο, όπως και τους μπάτσους της μοτοσικλέτας, ο οποίος κατά τη γνώμη μου είναι η πιο πρακτική και καλά μοτοσικλετιστές. Όταν είναι έξω στο ρυθμό τους, ο καθένας επιβραδύνει από σεβασμό και ένα υγιές μέτρο το σωστό είδος του φόβου. Αυτό είναι ό, τι θέλω για σένα και για μένα. Μην οδηγείτε σαν να το έκλεψε. Ride όπως σας το περιπολούν.

Tags: Μοτοσικλέτες , το νότιο

Αυτή η εγγραφή δημοσιεύτηκε στις τη Δευτέρα, 11 Ιουνίου 2012 στις 9:45 π.μ. και κατατίθεται στο πλαίσιο BLOG . Μπορείτε να ακολουθήσετε τις απαντήσεις σε αυτή την καταχώρηση μέσω RSS 2.0 feed. Μπορείτε να αφήσετε μια απάντηση , ή trackback από το δικό σου site.